la vanille – wanilia – vaynilla – mały strączek

Historia rozpowszechnienia wanilii związana jest z napadem konkwistadorów hiszpańskich na Meksyk w XV wieku. Najeźdźcy odkryli i zachwycili się pysznym, aromatycznym napojem, nazywanym przez Azteków „Tlilxochitl”. Była to czekolada, w której Aztekowie moczyli cienkie, czarne laski wanilii. Według legendy, zdobywca Meksyku, Cortez, spróbował po raz pierwszy u swego rywala, imperatora Montezuma, perfumowaną czekoladę, podaną w złotym kubku. Od tej chwili stał się jej wielkim smakoszem.

Pomimo wysiłków Azteków, aby zachować w sekrecie sposób przyrządzania tego napoju, hrabia Cortez przechwycił tę tajemnicę. Popłynęła ona karawelą do Hiszpanii razem z innymi bogactwami na początku XVI wieku. Z półwyspu iberyjskiego dostała się ona do Francji, stała się bardzo popularna, zwłaszcza w 1604 roku wśród bogatej społeczności, która mogła sobie pozwolić na kupno tej wielce ekskluzywnej i bardzo drogiej przyprawy. Używano jej nie tylko do aromatyzowania czekolady, ale również do tytoniu.

la vanille - wanilia - vaynilla - mały strączek

Nazwa Vaynilla lub mały strączek pojawiła się w literaturze w 1658 roku dzięki pisarzowi Piso. Ale dopiero od 1703 roku rozpowszechniona została przez duchownego, ojca Plumier nazwa: „la vanille” (franc.), czyli wanilia. Do popularyzacji wanilii w całej Europie przyczynił się znacznie znany w ówczesnych czasach ogrodnik angielski Philippe Miller. W 1750 roku waniliowce pojawiły się w królewskich szklarniach, skąd zostały rozpowszechnione w wielu miejscach: na Madagaskarze, Tahiti i na francuskich wyspach: Mauritiusie i Réunion.

Wanilia zaczęła kwitnąć wszędzie tam, gdzie zapewnione były odpowiednie warunki do jej rozwoju. Ale w tych licznych miejscach, z daleka od rodzimej Ameryki, wanilia nie dawała owoców, które to właśnie zawierały cenną esencję. Plantatorzy, zdziwieni bezpłodnością rośliny zastanawiali się nad przyczynami tego stanu rzeczy, liczne debaty i konsultacje nie przynosiły jednak efektów. Rozwiązanie przyniosły długie i męczące obserwacje wanilii przez naturalistów, którzy skupili się nad procesem zapylenia kwiatów tej rośliny.

Zaobserwowali, iż kwiaty wanilii ” odwiedzane” były często przez owada z długą trąbką, którą dostawał się do nektaru, znajdującego się na dnie korony kwiatu. Owad ten, pochodzący z gatunku pszczół bez żądeł, pszczół Melipona zapewniał zapłodnienie kwiatu i tworzenie się owoców. Początkowo sądzono, iż wystarczy sprowadzenie tej pszczoły z Ameryki południowej na plantacje wanilii w innych częściach globu. Niestety, pszczoły te nie przeżyły w obcych dla nich warunkach klimatycznych.

W 1836 roku, botanik belgijski, Morren, pracujący nad tą kwestią od wielu lat, zdołał doprowadzić do zapylenia kwiatów waniliowca i utworzenia się zalążków owoców. Udało się to w szklarniach ogrodu botanicznego w Liege. Dwa lata później, Neumann, ogrodnik królewski powtórzył z sukcesem to doświadczenie. Organy rozrodcze rośliny są odseparowane membraną, która uniemożliwia ich połączenie. Neumann (a wcześniej Morren) połączył pyłki męskie i żeńskie i przeniósł je na znamię słupka kwiatu zapewniając w ten sposób zapłodnienie kwiatu. To rewelacyjne odkrycie pozwoliło na rozpropagowanie uprawy wanilii w wielu miejscach. Neumann natomiast został rozsławiony wśród plantatorów wanilii. Nie uważa się go jednak za ” wynalazcę” sposobu rozmnażania wanilii: dokonał tego młody niewolnik z Wyspy Réunion, który już wcześniej stosował sztuczne rozmnażanie na innych roślinach z gatunku cytrusów. Nie został on jednak uznany i doceniony za tę zasługę.

Uprawa wanilii na wyspie Reunion rozszerzyła się na inne wyspy Oceanu Indyjskiego: Seszele w 1866 i Madagaskar ok. roku 1880. W 1924 roku Madagaskar eksportował już 300 ton wanilii i stał się światowym liderem i pierwszym eksporterem.

OD KWIATÓW DO OWOCÓW

Klimat, podłoże, uprawa

Wanilia – to storczyk, należy do przeogromnej rodziny storczykowatych – Orchidaceae.
Jest lianą, pnącze czepia się załamań zbutwiałej kory licznymi, wyrastającymi w kątach liści korzeniami powietrznymi, wędruje ku górnym piętrom dżungli w poszukiwaniu życiodajnego słońca. Roślina jest epifitem żywiącym się składnikami pokarmowymi znajdującymi się w obumarłych pniach i konarach drzew, które jednocześnie służą jej za podpory. Wanilia, będąc poroślem, nie posiada silnie rozwiniętego systemu korzeniowego.
Pochodzi z wilgotnych, gorących, środkowo- i południowo -amerykańskich lasów tropikalnych, dlatego wymaga gleby wilgotnej, miejsca zacienionego (30-40%), o dużej wilgotności powietrza (80%), gdzie opady wynoszą ponad 200 cm i są rozłożone na cały rok. Potrzebuje temperatur od 20°Cdo 30°C. W takich warunkach osiąga imponującą długość kilkudziesięciu metrów. Szybkość wzrostu tej liany jest dosyć ważna, różnicuje się ona między 0,6 a 1,2 m na miesiąc. Kwitnie po 2,3 latach i trwa to ok. 2-3 miesiące.

Kwitnienie i rozmnażanie wanilii
Okres kwitnienia jest różny w zależności od regionu i wysokości geograficznej terenu:
Meksyk – maj /sierpień
Madagaskar – listopad /styczeń
Les Comores (Komory) – wrzesień /grudzień
La Réunion – grudzień /styczeń
Tahiti – wrzesień /styczeń

Kwiaty wanilii posiadają organy żeńskie i męskie, ale są sterylne, ponieważ odseparowane membraną. Zapylenie naturalne ma miejsce bardzo rzadko. W Ameryce Centralnej (Meksyk) dzieje się to dzięki pracy małych pszczół z gatunku Melipona, na Madagaskarze i innych wyspach stosuje się sztuczne metody. Kwiat wanilii rozkwita w nocy na od 6 do 14 godzin. Jest to czas, w którym musi być zapylony. Na plantacjach waniliowców czynność tą wykonują kobiety, które codziennie kontrolują każdą roślinę.
Zaopatrzone w mały szpikulec wykonany z bambusa lub kolca z drzewa cytrynowca, łączą oddzielone pyłki męskie i żeńskie, następnie przenoszą je na znamię słupka kwiatu zapewniając w ten sposób zapylenie.
Zręczna pracownica jest w stanie zapylić od 1 000 do 1 500 kwiatów dziennie.
Najczęściej każdy kwiatostan składa się z 10-20 kłosów. Liczba zapylonych kłosów zależy od witalności i jędrności rośliny a zapylonych kwiatów powinna być wyższa od spodziewanej, by można było dokonać selekcji po 2,3 tygodniach, kiedy to usuwa się słabe i brzydkie zalążki strączków. Owoce osiągają właściwy rozmiar po 4-6 tygodniach. Dojrzałe, przybierają zielony kolor, podobny do koloru łodyg i liści. Nie mają żadnego zapachu.
W tym okresie, na Madagaskarze dojrzewające laski wanilii są znaczone w celu uniknięcia kradzieży. Używa się do tego kawałka korka najeżonego cieniutkimi szpikulcami (całość w kształcie litery, cyfry lub rysunku), którymi odciska się znak na zielonych owocach. Wzór ten pozostaje na zawsze, po zabliźnieniu przybiera jasny kolor.

Zbiory

Po 7 – 9 miesiącach, po okresie kwitnienia i zapylenia, strączki wanilii zaczynają żółknąć. Jest to idealny moment na rozpoczęcie zbiorów. Owoce zrywane są ręcznie przez lekkie ich wykręcenie z pnącza.Zbierane są selektywnie , ponieważ nie wszystkie strąki dojrzewają w tym samym czasie. Podobnie jak kwitnięcie, zbiory rozkładają się na od 2 do 4 miesięcy, zależnie od regionu:
Meksyk : grudzień /marzec
Les Comores (Komory) : maj /sierpień
Tahiti : kwiecień /lipiec
Madagaskar : czerwiec /sierpień
La Réunion : lipiec /sierpień

Aby zbiory były udane i wartościowe, muszą być przeprowadzone w ściśle określonym czasie. Jeśli odbywają się za wcześnie, zawartość waniliny w laskach jest mniejsza, a zerwane strączki będą bardziej podatne na pleśń. Niestety, najczęściej dzieje się tak ze względu na kradzieże dojrzałych owoców. Na Madagaskarze zbiory zaczynają się już pod koniec czerwca, czyli 7-8 miesięcy po kwitnięciu lub 1-2 miesiące przez osiągnięciem pełnej dojrzałości wanilii. Jeżeli natomiast zbiory odbywają się za późno, zawartość waniliny w laskach wanilii jest szczególnie wysoka, ale z powodu wyglądu zewnętrznego, wanilie te używane są jedynie do produkcji esencji czy ekstraktów.

Przygotowanie wanilii

la vanille - wanilia - vaynilla - mały strączek

Aby wanilia zyskała swój mocny i niepowtarzalny zapach musi przejść wiele etapów przygotowawczych. Na początku jest ona wyparzana pod przykryciem, następnie suszona. Na Madagaskarze, etap ten wykonywany jest w miesiącach lipcu i sierpniu, czyli podczas zimy, która jest porą deszczową. Czasami zdarzają się obfite i długotrwałe opady, które niosą ze sobą dużą wilgotność. Są one zmorą dla plantatorów, ponieważ mogą popsuć jakość zbiorów wanilii.

Długość zbiorów i wydajność plantacji jest różna, w zależności od gatunku, metod uprawy i położenia. Najładniejsze zbiory otrzymuje się z waniliowców pięcioletnich. 12-letnie pnącza rzadko wydają już owoce i nadają się do wycięcia. Średnio z 20 000 – 25 000 lian lub 4-5 ha otrzymuje się 1 000 kg wanilii.

GATUNKI WANILII

Wanilia obejmuje 110 gatunków, ale uprawiane są tylko 3 z nich:

Wanilia Fragans nazywana również Planifolia:

Liana osiągająca 10 do 15 m długości. Jej łodyga jest mięsista, o średnicy od 10 do 15 mm. Liście, w kształcie grotu są grube i płaskie, o długości od 10 do 15 cm i szerokości od 4 do 8 cm. Kwiaty są duże, pachnące, o woskowym połysku i kolorze zielonkawo-żółtym, płatki od 5 do 7 cm. Kwitną podczas ok. 8 godzin na dobę. Owoce w kolorze żółto-zielonkawym najczęściej mają od 10 do 25 cm długości i od 8 do 15 mm średnicy. Dojrzewają po 9 miesiącach, ale już po ok. 1,5 do 2 miesięcy osiągają maksymalny rozmiar.

Wanilia Pompona

la vanille - wanilia - vaynilla - mały strączek

Odmiana porównywana do wanilii Fragans; jej liście są jednak większe i szersze. Owoce charakteryzują się trójkątnym kształtem i ciemnym brązowym kolorem. Ich rozmiary to od 10 do 12 cm długości i od 16 do 30 mm szerokości. [VANILA16]

Wanilia Tahitensis

W porównaniu do wanilii Fragans, odmiana ta posiada bardziej wysmukłe łodygi a liście węższe. Owoce osiągają rozmiary: od 10 do 20 cm długości i od 10 do 14 mm szerokości. Wanilia Tahitensis charakteryzuje się specyficznym i odróżniającym się od innych aromatem.
Główni eksporterzy wanilii:
Wanilia Fragans
Madagaskar – 800 – 1200 ton
Indonezja – 150 – 300 ton
Les Comores(Komory) – 100-150 ton
Uganda – 10-50 ton
La Reunion – 10-15 ton
Meksyk – w małych ilościach
Seszele – w małych ilościach
Wyspa Maurice – w małych ilościach
Wanilia Pompona
Martynika – w małych ilościach
Gwadelupa – w małych ilościach
Wanilia Tahitensis
Wyspa Tahiti, Morea – 7-15 ton

Wanilia pochodząca z Tahiti

Odmiana ta pochodzi z Ameryki centralnej. Została wprowadzona na Polinezję w 1848 przez amirała F. Hamelina. Aktualnie plantacje znajdują się w Tahaa, Raiatea a zwłaszcza w Huahine, gdzie produkuje się wanilię o cennym, znanym aromacie.
Waniliowce uprawiane w Polinezji należą do 2 różnych gatunków: Vanilia Tahitensis i Vanilia Fragrans, wielkość owoców od 15 do 20 cm. Dzisiaj Polinezja znajduje się na 5 miejscu wśród największych eksporterów tego gatunku.

Wanilia pochodząca z Comores

Strączki tej wanilii posiadają naturalny aromat, nieporównywalny z żadnym innym. Plantacje wanilii rozpowszechnione na Comores 30 lat temu, są obecnie uprawiane w sposób tradycyjny na 4 wyspach. Wanilia z Comores znana jest pod nazwą Fragrans z etykietką bourbon. Produkcja roczna jest szacowana na ok. 150 ton.

Wanilia Bourbon

To wanilia z gatunku Planifolia, mówi sie o niej iż ma w sobie cały zapach wysp…
Gatunek Planifolia został odkryty pod koniec XVIII wieku na Madagaskarze, później rozpropagowany przez Francuzów na wyspie Réunion. Obecnie gatunek ten jest uprawiany na Antylach, a także w Ameryce południowej i centralnej. Jest to cenna odmiana ze względu na dużą zawartość waniliny w strączkach, oraz na delikatny i pociągły kształt strączków.
Obszar występowania: Madagaskar, Reunion, Comores, Meksyk, Martynika, Indonezja, Java

PRZYGOTOWANIE WANILII

Przygotowanie wanilii Bourbon – metoda klasyczna

Wanilia Bourbon podczas zbiorów nie wydziela żadnego zapachu. Wyzwala się on dopiero podczas procesów jej przygotowywania i suszenia.
Na początku, strąki wanilii układane są w stosy nie przekraczające 1 m i czekają na dalszą transformację nie więcej niż 48 godzin. Następnie są sortowane wg wielkości i jakości a podział jest następujący:
Wanilie uszkodzone, popękane
Wanilie mniejsze niż 12 cm
Wanilie niedojrzałe
Wanilie 2 Kategorii
Wanilie 1 Kategorii

Etapy przygotowania wanilii dzielą się one na 4 podstawowe czynności:
Mortyfikacja
Po zaklasyfikowaniu wanilii do odpowiedniej kategorii, są one układane w cylindrycznych koszach zawierających ok. 50 kg strąków. Następnie są one wyparzane w temperaturze 60°C przez 2-2,5 godziny. Proces ten ma za zadanie obniżyć maksymalnie żywotność strączka.
Suszenie
Odsączone strąki wanilii, jeszcze ciepłe, przekładane są do wyłożonych wełną skrzyń, gdzie temperatura utrzymuje się w granicach 50o C, a następnie są zamykane na 24 godziny. Po upływie tego czasu, strąki wanilii przybierają swój czekoladowy kolor. Po 48 godzinach skrzynie są otwierane a laski wanilii układane na specjalne plecionki i maty, służące do suszenia owoców, posiadające przestrzenne otwory, przez które swobodnie przepływa powietrze.
Konserwacja
Nazajutrz, strąki wanilii układane są na drewnianych skrzynkach lub stołach i wystawiane w godzinach od 10.00 do 15.00 na działanie słońca.
Proces ten trwa przez cały tydzień, po godz. 15.00 skrzynki są przenoszone do atelier przygotowawczego i układane jedna na drugiej, aby utrzymać temperaturę i zapewnić transformacje enzymatyczne.
Następnym etapem jest suszenie w cieniu – wanilie układane są na matach, jedna nad drugą, w pomieszczeniu dobrze oświetlonym i przewietrzonym.
Po suszeniu, wanilie układane są ponownie do skrzyń i szczelnie zamykane na ok. 2-3 miesiące. Wtedy właśnie wanilia wydobywa swój niepowtarzalny zapach. Oczywiście podczas tego czasu, dokonywane są kontrole stanu wanilii, ze względu na ryzyko powstania pleśni.
Po długim procesie suszenia wanilii otrzymuje się mocno aromatyczne, czarne, pomarszczone laski, zawierające miliony małych czarnych ziarenek wanilii.
Pomiar
Wanilie każdej kategorii są następnie klasyfikowane według wielkości.Strączki tego samego rozmiaru pakowane są do paczek, które zawierają, w zależności od klasy wanilii, od 120 do 80 lasek i ważą od 200 do 450 g.
Suche laski wanilii o wysokiej jakości wkładane są pojedynczo do szklanych, zamykanych tub.
Na niektórych plantacjach, np. na wyspie Tahaa, całe rodziny są zaangażowane w produkcje wanilii.

Przygotowanie wanilii Tahiti

Różnica w przygotowaniu tej wanilii polega na wyeliminowaniu fazy wyparzania wanilii w celu usunięcia witalności strączka. Wanilie te są od razu wykładane na maty i suszone w słońcu. Laski wanilii Tahiti nie łamią się i nie muszą być sortowane według wielu kategorii.

ZASTOSOWANIE WANILII

Wanilia najczęściej używana jest aby dodać aromatu i zapachu do kremów, ciast, lodów, czekolady, puddingów, likierów i wielu, wielu deserów. Jest ona również używana w daniach na słono jako dodatek do sosów podawanych do ryb, skorupiaków, w niedużych ilościach do potraw z cielęciny.

Laski wanilii moczy się w mleku całe, lub w kawałkach. Przechowywaną w ten sposób wanilię można używać wielokrotnie, nie traci ona swojego aromatu. Aby najlepiej spożytkować wanilię, można ją przełamać na pół i wydrążyć ziarenka, które przechowują się przez kilka dni i świetnie nadają aromat np. ciastu; łatwo jest również przygotować samemu aromatyczny cukier waniliowy: wystarczy tylko włożyć do cukru pudru przechowywanego np. w słoju jedną lub kilka lasek wanilii.

Ekstrakt natomiast przygotowuje się poprzez zamoczenie w alkoholu kilku lasek wanilii, najczęściej dodając do niego syrop z cukru. Ekstrakt z wanilii jest bardzo silny.

Przygotowuje się również napój alkoholowy na bazie wanilii: wysuszone laski wanilii są moczone w alkoholu 45 %, a następnie cały roztwór rozcieńczany tak, aby otrzymać napój o zawartości 18,5 % alkoholu. Najlepsze gatunki wanilii do produkcji tego alkoholu to wanilia Bourbon ze względu na wysoką zawartość waniliny oraz Tahiti ze względu na harmonijny aromat.

Wanilia pochodząca z Madagaskaru jest bardzo ceniona, jednak w środowisku kucharzy i smakoszy prym wiedzie wanilia ” Bourbon”, uprawiana na wyspie Réunion, dająca bardzo mocny zapach.
Z wanilii tej przygotowuje się również aromatyczny olej, który następnie jest używany w gastronomii oraz kosmetyce. Wysuszone laski wanilii moczone są w oliwie, która następnie zostaje przefiltrowana i wzbogacona naturalnym antyutleniaczem, witaminą E.

W cukiernictwie używa się waniliny, która, w sposób naturalny odkłada się na lasce. Od 1874 roku otrzymuje się ją również w sposób syntetyczny. Wanilina C8H8O3 to związek organiczny, aldehyd 3-metoksy-4-hydroksybenzoesowy. Jest to substancja stała, oddająca aromat wanilii. Jest ona obecnie produkowana przemysłowo w ogromnych ilościach, używana w cukiernictwie, w produkcji żywności i w kosmetyce. Produkty, do których dodaje się waniliny, zgodnie z prawem, noszą przymiotnik ” wanilinowy”, „waniliowy” natomiast to określenie produktu do którego dodana jest esencja z wanilii.

CIEKAWOSTKA

w Ameryce strąki wanilii były „od zawsze” afrodyzjakiem , w tym celu łączono je przeważnie z kakao. Dzisiaj w homeopatii zaleca się wanilię jako afrodyzjak i środek leczniczy przy impotencji.

LEGENDA O WANILII

… magiczna różdżka Wanilii nie działała już tak dobrze jak kiedyś. Robiła co chciała: zmieniała np. księżniczki w smoki a melony w buty. Dlatego, pewnego dnia, Wanilia zdecydowała się kupić sobie nową, lepszą. Udała się do sklepu dla czarownic. Były tam najrozmaitsze różdżki: jedne ze złota, inne plastikowe lub jeszcze z sierści wielbłąda… było ich tak wiele, że Wanilia nie mogła się zdecydować.

Nagle zobaczyła różdżkę z cukru, leżącą w małym pudełku i zakrzyczała:
– Oto, czego mi trzeba! – wzięła ją do ręki na chwilkę i od razu jej sie spodobała. Zapłaciła więc kilkoma gwiazdami i wyszła.

W drodze do domu zobaczyła ślicznego niebieskiego ptaka, leżącego w trawie.
* Co ty tu robisz ? – zapytała. Ptak pokazał jej złamane skrzydło.
* Zaopiekuję się tobą ! – powiedziała do ptaka Wanilia zadowolona z możliwości użycia swojej nowej różdżki. Zamyśliła się nad zaklęciem lekko gryząc swoją różdżkę, która wydała jej się niezwykle smaczna. W końcu wypowiedziała zaklęcie:
– Czary mary, leć do nieba! – ptak wyzdrowiał w jednej chwili i uniósł się w górę. Idąc dalej, Wanilia zobaczyła przewróconego na plecach jeża, który usiłował stanąć na łapkach.
* Dlaczego leżysz na plecach ? – zapytała jeża Wanilia.
* Kolce zaplątały mi się w trawie i przewróciłem się – odpowiedział jeż.

Na te słowa Wanilia zastanawiając się nad zaklęciem znowu odgryzła kawałeczek swojej pysznej różdżki i wypowiedziała zaklęcie a jeż stanął od razu na łapach. Idąc dalej, Wanilia zobaczyła królika, który wetknął łapkę w korzenie drzewa i nie mógł się wyplątać.

* Nie bój się, pomogę ci – powiedziała na widok trzęsącego się królika – czary mary, jesteś wolny ! – jednym ruchem różdżki oswobodziła przestraszonego królika, po czym stwierdziła, iż należy jej się odrobina słodyczy i zjadła resztę swojej czarodziejskiej różdżki.

Zadowolona, udała się dalej leśna ścieżką. Nagle, wielki lis wyskoczył z krzaków. Ponieważ był okropnie głodny, pomyślał : ” O! Jaka super mała czarowniczka na śniadanko!” – po czym zaczął skradać się do Wanilii. Przestraszona czarownica krzyknęła:
* Jeśli zbliżysz się do mnie, zamienię cię w mrówkę i zgniotę! – po czym wypowiedziała zaklęcie, ale nic się nie stało, ponieważ Wanilia nie miała już swojej czarodziejskiej różdżki. Gdy tak stała w bezruchu, wyskoczył nagle z krzaków znajomy zając i krzyknął do lisa:
* Lisie, zostaw tą małą czarownicę! Jestem o wiele lepszy i smaczniejszy od niej!
List na to skoczył do zająca i już miał go dopaść, gdy nagle jakiś niebieski ptak usiadł mu na pysku zasłaniając skrzydłami oczy. Lis potknął się i upadł na jeża, który boleśnie wkłuł mu się w grzbiet.
* Aouuuu! – zawył lis – ta przeklęta mała czarownica to wiedźma!!! ratunku! – krzyknął lis na cały las i zginął w zaroślach.

Szczęśliwa czarownica patrzyła ze łezką w oku swoich oswobodzicieli. Zaprosiła ich do swojego domu i dla każdego przygotowała coś pysznego.

Następnego dnia udała się do sklepu i kupiła nową różdżkę, ale tym razem drewnianą, ale kiedy była w domu, obsypała ja cukrem, tak, aby przypominała jej tę cudownie smaczną różdżkę z cukru. Kiedy pokazała swą smakowitą różdżkę innym czarownicom, te, śmiały sie z niej do rozpuku. Ale z czasem zaczęły kupować drewniane, brązowe różdżki i obsypywać je cukrem, aby tak jak Wanilia ukradkiem wynagradzać sobie swoją pracę. Nikt nie pamięta kiedy zaczęto nazywać je laskami Wanilii.

Zobacz koniecznie:

http://www.tahaa.net, strona naszej zaprzyjaźnionej Ambasady Waniliowej, poświęcona pięknej i gorącej wyspie wanilii i pereł Tahaa.

Autorem jest Pan Bruno Fabre, ekspert i nasz konsultant w dziedzinie wanilii, bez którego nasza prezentacja nie miałaby tak pięknego wyrazu, a cały zapach wanilii rozsiany na tysiącach wysp i setkach miejsc w Internecie nie został zebrany na naszej stronie…

Są też inne strony o wanilii:

http://chez.mana.pf/~colhitia/fr/frflore/frvan/frmenu.htm – strona w języku francuskim, poświęcona wanilii z Tahiti

http://www.eurovanille.com – strona w języku francuskim, kompleksowo informująca o wanilii

http://www.monoitahiti.com/fr/produits – strona w języku francuskim zawierająca informacje m.in. dot. wanilii

http://www.storczyki.org.pl/index.html – strona Polskiego Towarzystwa Miłośników Orchidei

http://servicevie.com/vanille.htm – strona w języku francuskim, na której znajdują się informacje o wanilii

hastagi na stronie:

#la vanille warszawa #wanilia burbon #ciasto kwiat wanilii #strąk wanilii występowanie #ciasto kwiat wanilii przepis #kwiat wanilii przepis #laska wanili #kwiat wanilii ciasto

Authors

Related posts

Top